Tijdens een fietsvakantie komen tegenwoordig mannen bij elkaar die in hun dagelijkse leven druk zijn met werk, gezin en hier en daar wat sociaal leven. Het ontbreken van een gezin in de buurt, en een dag gericht op ‘fanatiek’ sport, drank & spijs haalt het filter van de gedachtegang en conversatietechnieken af. Waar men zich ‘thuis’ over het algemeen politiek correct gedraagt, is die correctheid ver te zoeken tijdens de fietsvakantie. De wat meer uitgesproken meningen komen op tafel en diverse mensen en taferelen worden zonder enige vorm van pardon gefileerd. Het platvloerse niveau van de gesprekken neemt ook zienderogen toe, waarbij de één de ander probeert over te toepen.

Op jongere leeftijd was er altijd sprake van een groepsproces. In een vast stramien werd iedere renner geacht op gezette tijden deel te nemen aan de groepsactiviteiten. Een ieder die hier van af dreigde te wijken werd met de spreekwoordelijk pek en veren uit de groep verjaagd. Op tijd opstaan en ontbijten, dan een vooropgezette (loodzware) fietsroute, verplicht een cola en lunch bovenop de berg en bij terugkomst met de groep drinken en eten. Je mocht niet naar bed voor er voldoende klaverjasboompjes waren afgerond. Een rustdag was uit den boze.

Na verloop van tijd verandert dat. Tegenwoordig trekt iedere renner een beetje zijn eigen plan en zoeken gelijkgestemden elkaar op. De groep komt slechts zelden nog als geheel op dezelfde plek uit. Notoire afwijkers van het groepsproces zijn juist degenen die in eerdere tijden het hardst op het groepsproces hamerden. Ieder lid van de groep heeft zijn eigen heug en meug en het is nu soms zoeken naar de overlap. Uiteindelijk komt de groep wel weer samen, aangezien het net als met fietsen toch lekkerder fietst in een groep dan in je eentje.

• TP