De Etna is een typische once-in-a-lifetime-opportunity. Je gaat niet snel op fietsvakantie naar Sicilie, de kans is groter dat je het eiland aandoet op een ander moment met een ander gezelschap. Maar op dat moment kun je er dus voor kiezen om deze actieve vulkaan wel te gaan bedwingen. De Etna is een van de meest actieve vulkanen van Europa, en daarom al bruut om te gaan beklimmen – is een mooi gevoel om met een continu dreigend gevaar (niet echt) omhoog te fietsen. Ze wordt gevormd door de oceanische korst van de Afrikaanse Plaat die onder de Euraziatische Plaat duikt. Het zal je million dollar question maar zijn!

Nu zijn er meerdere passen die de Etna op gaan, dus kan het lastig zijn te kiezen welke route je moet nemen. Over het algemeen neem je de route met ‘Rifugio Sapienza’ als top. Hiervandaan kun je niet meer verder fietsen, ondanks dat je pas op 1900m hoogte bent, van de 3300 die de Etna in totaal hoog is. Op het eindpunt kun je wel de kabelbaan pakken om hoger te komen. Maar dat is wellicht meer iets om met de rest van je reisgezelschap te doen.

De volgende routes komen in aanmerking:

• Zuid: start in, bijvoorbeeld, Nicolosi. Dit is de meest bekende en komt ook vaak voor in de Giro. Hoewel bij de Giro alle kanten weleens aan bod zijn gekomen.
• Oost: vanuit Zafferana Etnea. Niet steil, wel mooi
• Noord: vanuit Linguaglossa richting Piano Provenzana. Deze is wat grilliger en minder bekend. Ook mooi met uitzichten over de zee. Iets lagere aankomst ~1800m.
• West: Deze klim is ruiger en minder goed bekend dan de andere routes. De weg slingert door landbouwgebied en lavavelden. Dit is een wat minder toeristische route met smalle wegen en een aantal steilere secties.

Alle routes zijn niet extreem steil. Een gemiddelde klimmer zal niet al teveel moeite ondervinden van de Etna, welke flank je ook kiest.

Goed, ik moest eerst op zoek naar een fiets. Die vond ik voor een paar tientjes bij “Noleggio bici. Bike-rent Volpe dell’etna bike tour” in Nicolosi. Zeer goed geholpen en OK fiets meegekregen. Vervolgens had ik een rondje gevonden die ik kon maken. Met de klok mee over Villino Platania omhoog, en naar beneden over de Passo Cannelli. Daar gaan we!

Aanvankelijk rijd ik het dorpje uit, wat al lekker vals plat is. Ik fiets in eerste instantie nog wat tussen de bossen, een vriendelijk begin, maar het vulkanische terrein in de verte herinnert me aan wat komen gaat. Na een paar kilometer begint het stuk waar we deze klim natuurlijk voor gaan: het vulkanische landschap. Met elke kilometer dienen meer zwarte, grillige lavavelden zich aan. Dit is echt indrukwekkend en het hoogtepunt van de klim. Het geeft een behoorlijk surrealistisch beeld om daar tussendoor te fietsen. Adembenemend is het om naast je de zwarte blokken te zien en in de verte een prachtig uitzicht. De weg is wel continu twee-weg asfalt, en er is best wat toeristisch verkeer.

Dan bereik ik de top na 18km a 6,2%. Als je de ‘top’ bereikt is er, ondanks dat je nog 1400m hoogte van de echte top verwijderd bent, wel een Summit bord waar je je trofee-foto kunt maken. Doe ik natuurlijk. Het uitzicht is bijzonder, zowel in de verte als de positie die je hebt tussen de lavavelden. Maar het punt zelf is ook een toeristische hub.

Dan naar beneden! Dat is een heerlijke afdaling, comfortabel ook. Veel minder autoverkeer, en je fiets echt tussen de bossen. Je schijnt er ook mooi te kunnen mountainbiken. Bij nader inzien had ik het rondje denk ik liever andersom gemaakt, dan klim je namelijk meer tussen de bossen aan het begin met minder autoverkeer. En de afdaling doe je dan dus met meer asfalt. Volgende keer wellicht. Hoewel, met een once-in-a-lifetime-opportunity…

• VK