1. Deelnemers die zich onttrekken aan het ‘groepsproces’. Het groepsproces is een de facto regel van de fietsvakantie waarbij een ieder geacht wordt volledig deel te nemen aan alle activiteiten, van de gekozen fietsroutes van de dag (ook al zijn deze afgestemd op de A-rijders) tot de plaats waar de tent op de campingplaats staat.
2. Leiders in de groep die teveel waarde hechten aan het groepsproces. Zij kunnen afvalligen disproportioneel verbaal te kijk zetten ten overstaan van de groep
3. Deelnemers die nooit iets organiseren of regelen m.b.t. de planning en faciliteiten van de fietsvakantie, maar wel overal hun ongezouten kritiek over ventileren als het ze niet aanstaat. Vergelijk het met mensen die niet de moeite nemen om te gaan stemmen maar wel de schuld van alle problemen in hun leven bij de gekozen volksvertegenwoordigers leggen.
4. Fransen. In het algemeen en in het bijzonder de mensen die in de bergdorpjes dorstige wielrenners enkel tegen betaling een bidon met water gunnen.

5. Deelnemers die de hele dag door de conversatie domineren met werk gerelateerde zaken. Je ziet dit met name in de jonge jaren van de fietsers, als zij nog grote stappen voor zich zien in hun carrière, waarbij er een afsplitsing in de groep ontstaat omdat de meerderheid in een bepaalde sector werkt en daar graag over converseert.
6. Andersom kan ook. Deelnemers die de hele dag door de conversatie domineren over de te rijden fietsroutes van gisteren, de dag zelf en morgen. Met name in de latere jaren van de fietsers ontstaat dit, als de ambities in hun werk in de koelkast zijn beland. De zogenaamde Strava routes die worden gedeeld, en de prestaties nadien voeren de boventoon van het gesprek bij enkele rijders.
7. Wielrenners die zichzelf te serieus nemen. Je kent ze wel, die types met die Rabobank shirtjes, een fiets van 5000 euro maar het talent van een pannenkoek. Natuurlijk kunnen ze echt wel fietsen, maar gedraag je gewoon naar de bovengemiddelde recreant die je bent.
8. Treuzelaars. Je hebt ze in alle soorten en maten, maar de ergste soort zijn de mensen die het bewust lijken te doen. Als de groep klaar staat om te vertrekken en naarstig op pad wil om de hitte op een zomerse dag voor te zijn, heb je d’r altijd eentje die nog een banaan moet zoeken, zijn kinderen moet bellen of – nog erger – nog even gaat douchen.
9. De bonte avond is de klassieke afsluitende avond van een fietsvakantie. De prestaties zijn geleverd, de prijzen uitgedeeld en de groep gaat bijna weer naar huis om na te denken hoe ze volgend jaar zich beter kunnen voorbereiden. Bij deze drankgelagen gaat het er altijd jolig aan toe. Sommige deelnemers weten de groep dan te vermaken door zichzelf in een moeilijke situatie te brengen, maar er zijn er helaas ook enkelen die het presteren om dan hele tafels met drank van iedereen om te gooien. Zonde.
10. De gele trui is in omloop gekomen waarbij de winnaar van een etappe de volgende dag in deze trui mag aantreden. Een gewild object wat over de jaren meerdere eigenaren heeft gekend. In de week van de fietsvakantie wordt deze uiteraard niet gewassen, dat beetje zweet maakt natuurlijk niet uit. Echter, een enkeling heeft het gepresteerd om deze trui na afloop in een tas te proppen om deze een jaar later ongewassen er weer doodleuk uit te trekken voor de volgende die hem mag dragen.

— TP